Türkiye’nin güneydoğu bölgesi bugün itibari ile, düşmanların saldırısı altındadır. Bu iş Ankara’nın göbeğinde karargah binasında oturarak olmaz.

Unutmayın, Atatürk Kurtuluş Savaşını Ankara’da oturarak değil, Kocatepe’de ordusunun başında durarak kazandı:

Sarışın bir kurda benziyordu.
Ve mavi gözleri çakmak çakmaktı.
Yürüdü uçurumun başına kadar,eğildi, durdu.

Bıraksalar ince,uzun bacakları üstünde yaylanarak ve karanlıkta akan bir yıldız gibi kayarak

Kocatepe’den Afyon Ovası’na düşmanın üzerine atlayacaktı…

Hemen üstünüzdeki karargah kıyafetini çıkartın ve manevra kıyafetinizi giyin. Daha sonra da karargahın önündeki Genelkurmay Forsunu indirin ve çantanıza koyun.

Genelkurmay Karagahındaki tüm kurmay kadronuzu da, manevra kıyafetini giydirerek, hep birlikte uçağa binerek, Diyarbakır’a uçun.

Diyarbakır’a varınca da Genelkurmay Forsunu 7. Kolordu Karargahındaki direğe çekin ve sadece tek bir cümlelik açıklama yapın:

“ Misak-ı Milli sınırları içinde tek bir düşman kalmayana kadar, buradayım “

TSK’nın varolan tüm asker ve ateş gücünü güneydoğu’ya yığın.Yetmezse yedekleri, hatta benim gibi, artık askerlik çağı dışına çıkmış kişileri de silah altına alın. Ben koşa koşa gelirim.

Bu mücadele için hangi olanaklara ihtiyaçınız varsa isteyin. Hükümet istediklerinizi vermezse, bu millet % 50 oy verdiği hükümetten hesap sormasını da bilir.

Düşmanla mücadele, karargahlarda ya da karakollarda oturup, ara sıra bölgede devriye gezerek olmaz. Olursa da, işte böyle olur ve mehmetcik sürekli pusuya düşer.

Nasıl ki düşman küçük gruplar halinde dağlarda gezerek yaşıyorsa, mehmetcik de öyle yapmalı, dağlarda yaşamalı. Bir temas anında en yakın birlikten – ki mesafe 1.000 metreyi geçmez – ve hava unsurları desteği gelir.

Toplasan 2.000 düşmana karşı, onlar gibi dağlarda yaşayan 20.000 asker yeter de artar bile. Sivrisinekle, tank ve topla mücadele edilmez. Bugün gördük, düşman mayın döşeyip zırhlı araçları havaya uçurabiliyor.

Askerlik hakkında bildiklerim Tuzla Piyade Okulunda aldığım 4 aylık eğitim, okuduğum kitaplar ve izlediğim belgesellerle sınırlı. Bir de 30 yıldır kahrolarak izlediğim başarısız terör mücadelesi ile gözlemlerim var.

Bu nedenle, 40 yıllık bir piyade subayı olarak, yazdıklarıma belki de güleceksiniz. Ama unutmayın ki, 30 yıldır bitiremediğimiz düşman ne harp okulu mezunu, ne de harp akademisi mezunu. Düşman çok basit bir taktikle; “ Dağda yaşa, küçük gruplar halinde gez, büyük eylem öncesi birleş ve vur – kaç “ taktiği ile bize kan kusturuyor.

Tabi terör ile mücadelede daha iyi bir stratejiniz varsa, onu uygulayın.. Ama bugünkü stratejide daha fazla ısrar etmeyin. Varolan strateji iflas etmiştir.

Ve bir tavsiye… F-16’lar gece Kandil’i vurmuş ! Eğer amaç pilotlara atış eğitimi vermek ise, bir diyeceğim yok. Yok amaç düşmanı yok etmekse, heyhayt… Daha jetler gelmeden düşman mağaralara girer, belki bir kaç düşman ölür, hepsi bu.

Düşman çölde çadırda yaşasa jetle vurmak doğru olurdu ama, düşman dağda ve mağarada yaşıyor. Harcanan paraya yazık.Kandil’in çözümü ancak havadan indirilen ve karadan Kuzey Irak’a giren birliklerin kıskac harekatı ile olur. Tıpkı 1974’deki Kıbrıs Barış Harekatında olduğu gibi…

Bir de lütfen bu yıl 30 Ağustos Zafer Bayramı resepsiyonu falan vermeyin. Gün, resepsiyon günü değil, mücadele günü.

Hayırlısıyla düşmanı güneydoğu’dan silip, Ankara’ya döndüğünüzde, Zafer Bayramını hep birlikte coşkıuyla kutlarız.

Saygılarımla.

Aydın Özdalga
179. Dönem Piyade Asteğmen

Eski medyadaki daha fazla sayıda insan medyanın geleceğinin sosyal medyada olduğunu hissediyor.

İki tarafın da insanların zamanını meşgul etmek ve reklamcılık tarafından desteklenmekten başka ortak noktası yok. Diğer yandan ikisi de bir diğeri gibi olduğunu veya olabileceğini göstermeye çalışıyor. Eski medyadaki herkes bu medyanın da sosyal bir bileşeni olduğunu iddia etmenin bir yolunu arıyor ki bu bir Facebook sayfasına ve sosyal medyayla ilişkili bir unvana sahip bir çalışana sahip olmaktan fazlası demek. Ve sosyal medyadaki herkesin yaptıkları işin en az eski medya kadar veya ondan daha iyi bir şekilde ürün pazarlayacağına dair temelsiz bir inancı var.

Kendini yeni medyadaki en önde gelen düşünce liderlerinden ve yazıları yayınlanan yazarlardan biri olarak tanımlayan Brian Solis, “sosyal”in bir kumaş olduğunu ve bireysel düğümleri birleştirerek insan ağı oluşturduğunu söylüyor.

Şu anda tartışılmaz nokta eski medyanın her ne kadar insanların vaktini daha az almaya başlamış olsa da reklamcılık dolarlarını daha fazla ve giderek artan bir orantısızlıkla çekiyor olması ve bunun karşısında sosyal medyanın da reklam gelirlerine gitgide bağımlı hale gelmesi. Facebook’un gelirlerinin % 82′si reklamlardan geliyor ki bu eski medyadaki orandan çok daha fazla.

Gelecek televizyon yılında reklamcıların yer kapmak için teklif verdiği sezon başlarken reklamcıların bir kez daha “gerçek parayı ödemeye gelince televizyona öde” noktasına gelecekleri bekleniyor. Bu kafa karıştırıcı çünkü markalar ve reklam ajansları neredeyse susmaksızın sosyal medyaya bağlılıklarından ve bununla ilgili umutlarından bahsediyorlar.

Ancak biz karışıklığa dönelim. Harvard’da onca konuşkan, girişken, oldukça sosyal kişi varken, medya işinin Mark Zuckerberg’e kısmet olması ilginçtir. Televizyon yazarları ve medya yöneticilerinin yuvası olan Harvard’da Zuckerberg onlardan biri değildi. Mark Zuckerberg sadece kişilik olarak değil aynı zamanda dünya görüşü olarak onların tam zıddıydı. Medya çocukları izleyicilerinin üstünde güç sahibi olmak istiyordu, Zuckerberg ise izleyicisini güçlendirmek.

İzleyiciye güç vermenin arkasında elbette tarihsel bir zorunluluk var. Ancak garip bir şekilde sosyal medya hâlâ reklam gelirlerine bağımlı ki bu onu, verili bir anda izleyicilerin ne düşünüp hissedeceğini kontrol etmek için yukarıdan aşağı bir manipülasyon setine bağımlı hale getiriyor.

Yine de reklamcılık esnek ve ücretle ilişkili bir form. Reklamcılığın en başarılı formlarından biri sarı sayfalar: ücretinin düşük olması reklam verenler için verimliliğinin göreli olarak az olmasını kabul edilebilir kılıyor ve yeterli sayıda reklam verenin olması ve maliyetin ucuz olması yayıncılar için de bu işi kârlı kılıyor. Bu Google modeli, Google sarı sayfaların son noktası.

Ve bu şu andaki Facebook modeli. O kadar çok göz var ki bunları neredeyse sıfıra satabilir çünkü içeriği üretmek için hiçbir şey ödemiyor ve iyi rakamlar elde edebiliyor. Tek bir farkla Facebook televizyon değil. Gerçekte izleyicisi bile yok. Ve medyayı ya da medyanın ne yaptığını umursamayan insanlar tarafından yönetiliyor. Medyanın yaptığı, insanların ilgisini acı, cazibe veya şakalarla çekmek.

Gelecek yaklaşıyor, kendimizi bir şekilde ileriyi düşünen teknoloji firmalarının insanlar ve insanların alışkanlıkları hakkında daha fazla bilgi edinip bir şeyler pazarlayabileceği fikrine inandırmış haldeyiz. Ve bu sosyal medya alimleri, bunu daha gizemli şeylere ve iyi öyküler üretmek için gelişigüzel süreçlere başvurmak zorunda kalmadan yapabilecekler.

Michael Wolff  – Guardian 15 Mayıs 2012

Bu tarih sık sık çeşitli vesilelerle yazılı ve görsel basın tarafında gündeme getiriliyor ve unutturulmamaya çalışılıyor. Zaten bizlerin de unutmak veya unutturmak gibi bir derdimiz de yok. Ancak bazı kesimler durumdan vazife çıkararak böyle bir vehme kapılmışlar ve bilvesile meydanlara çıkarak “Unutmayacağız! Unutturmayacağız!” sloganları atıyorlar zaman zaman kolluk kuvvetleri ile çatışmayı dahi göze alabiliyorlar. İşte en son “Sivas Davasının zaman aşımına uğraması” davası nedeni ile geçtiğimiz haftalar bu tarih ve bu konu gündemden hiç düşmedi.

2 Temmuz 1993 Cuma günü Sivas’ta meydana gelen olayları anlayabilmek için öncelikle 1993 Türkiye’sinde cereyan eden olayları iyi analiz etmek gerek.

Körfez Savaşı’nın sona ermesinden sonra, bölgedeki boşluktan istifa ederek bölgede konuşlandırılan Çekiç Güç’ün de lojistik desteği ile çok güçlenen PKK ise, TSK’ ya karşı pek çok silahlı eylemler düzenledi. 1990–1993 sürecinde, 25 civarında Jandarma karakoluna yapılan saldırıda, 250’ye yakın güvenlik güçlerine mensup vatan evladı şehit düştü. Bu yıllarda Çekiç Güç’e karşı çıkanlar, peş peşe suikast ve şüpheli ölümlerle hayatlarını kaybedecekti. Bingöl-Elazığ karayolunda korumasız yola çıkarılan 33 erimizin şehit edilişi, Sivas ve Başbağlar olayları, yine 1993 yılının en karanlık olaylarındandır.

Sivas Olaylarının PKK ile bağlantısı geçen yılsonunda ortaya çıkan kamera görüntülerine takılan örgüt militanlarının tespitinden sonra netlik kazanmıştır ama hala olayın bu yönde irdelendiğini zannetmiyorum. Öyle ki Sivas’ta her zaman masum olarak zikrettiğimiz 37 insanımız can verirken PKK derhal Erzincan’ın Kemah İlçesi’nin Başbağlar Köyünde 36 insanımızı hunharca katlederek, Madımak Otelinde ölenlerin intikamının alındığını açıklıyordu.

Uğur Mumcu, Ahmet Cem Ersever ve Eşref Bitlis suikastları gibi karanlık suikastlar, 33 er olayı, Sivas Olayları ve Başbağlar katliamı halen aydınlatılamamıştır. İç savaş tahrikçileri, Sivas ve Başbağlar olayıyla Alevi-Sünni çatışması çıkarıp, toplumu cepheleştirmek ve kamplaştırmak istemişlerdir.

Sivas ve Başbağlar olaylarının birçok örneğini, Türkiye, 12 Eylül 1980 öncesi de acı bir şekilde yaşamıştır.

2 Temmuz 1993 Sivas olayları, 5 Temmuz 1993 Başbağlar Katliamı, 12 Eylül öncesi provakatif olayların devamıdır. 12 Eylül öncesi uygulanan senaryo, 1993 sürecinde de aynen uygulanmıştır.

Türk kamuoyu, 1993 sürecinde PKK ile birlikte Hizbullah’ı da konuşacaktı. Hizbullah, PKK ile girdiği çatışmalar ve yapmış olduğu siyasal cinayetlerle gündeme gelecekti.

1992 Eylül’ünde başlayan darbe söylentileri, dış basında da yer alıyordu. Washington ve batı merkezlerinde, “darbe” ile ilgili konuşmalar ve Türkiye üzerine toplantılar yapılıyordu. Ankara’daki, özellikle ABD ve diğer batılı ülkelerin büyükelçileri, diplomatları bağlı oldukları ülkelerin dışişlerine raporlar gönderiyordu.

1993 yılının gündemi incelendiği vakit görülecektir ki, belli mahfillerde hazırlanılan projelerin uygulama alanı olarak Anadolu seçilmiş ve uygulamak içinde 1993 yılı milat seçilmiştir. 2 Temmuz 1993 Cuma günü Sivas’ta yaşanılan ve Sivas’a yaşatılanlarda bu karanlık mahfillerin projelerinden sadece birisidir.

O günü gözlemleyerek yaşamış bir kişi, bir Sivaslı olarak ben ve benim gibi Sivas’ta yaşayan ve yaşayacak olanlar hep sustu ve birileri konuştu. Birilerinin haricinde kalanlar ise hep konuşulanları dinlediler.

Sivaslılar bu konuda seçilmiş birer kurban olmalarına rağmen, yıllarca iftira ve hakarete uğradılar. Karşı tarafın yaşadığı acılara hürmeten hep sustular, iftira ve hakaretlere cevap dahi verme lüzumunu görmediler.

Bu olayın en trajikomik yanı ise BBP’lilere düştü. Zira o gün ölen sayısının 2 ile çarpılmamasının tek kahramanı onlar olmalarına rağmen yıllarca insaftan ve vicdandan yoksun bir şekilde kurtardıkları kişilerin mensubu olduğu fraksiyonlar tarafından olayların baş sorumlusu olarak gösterilme şerefsizliğine muhatap oldular ve bu kara propaganda zaman zaman BBP’nin karşısına çıkıyor.

Bugün olmuş bu konudaki yanlış söylem ve bilgilendirmeler de hala devam etmektedir. 07 Mart 2012 tarihinde günlerde CNN Türk TV’de Sivas Belediye Başkanı Doğan Ürgüp’ün de katıldığı Ahmet Hakan Coşkun’un sunduğu bir programda otelde ölen Metin Altıok’un kızı Zeynep Altıok Ataklı BBP’nin bu kurtarma hadisesinden söz açılınca “Bundan üç yıl evvel anma etkinlikleri sırasında BBP’den bize şişe atmışlardı, biz bunu dahi dillendirmiyoruz” diyebilmişti. Bundan iki yıl evvel BBP’den onlara şişe atılması ihtimali sıfırdır. Zira Madımak Oteli ile BBP binası şişe atılacak kadar yakın değildir ve kaldı ki bahsi edilen ve “Gülerek yaktın, donarak öldün” dövizinin açıldığı o anma etkinliklerinde BBP teşkilatları o gün için açılmama kararı ile kapalı bulunuyordu. Burada o kişinin kasıtlı olduğunu da zannetmiyorum zira CHA Muhabirinin geçtiği yanlış bir haberi BBP yetkilileri ne kadar düzeltmek istemişlerse de görünen o ki medyanın gücü etkin olmuş ve bu yanlış bilgiyi düzeltememişlerdir.

Yine Zeynep Altıok Ataklı BBP’den kurtarılma hadisesi için ise, “eğer BBP’liler oteldekiler partiye ilk girmek istediklerinde buna müsaade etmiş olsalardı biz bugün başka şey konuşacaktık, saatlerce gelenleri partiye almadılar” gibi yıllarca kullanılan klişe bir laf etti. Bu da yanlış idi. Zira saatlerce alınmama hadisesi diye bir konu yok. Binanızın dışında bir olay var kan basıncınız en yüksek seviyede ve siz ön tarafta otururken arka odalardan gelen bir şangırtı ile irkiliyorsunuz. Sizden başka iki arkadaşınızla üç kişisiniz. Bakıyorsunuz ki onlarca kalabalık, onlarca insan sizin mekânınıza ve mahreminize girmek istiyorlar.

İlk tepkiniz ne olurdu?

İşte saatlerce alınmama mevzuu bundan ibarettir. İlk şaşkınlık, tereddüt, görevli olan arkadaşların dışarıya çıkmadıkları için konunun ciddiyetine yeterince vakıf olmamaları ve il başkanının konudan haberdar edilerek partiye çağrılması arasında geçen o dakikalar saatlerle ifade edilebiliyor.

Bu programda otelde ölenlerin yakınlarının avukatı olan bir başka bayan da o gün olaya katılan olayı seyreden 15.000 kişi olduğunu ancak bu 15.000 kişi içerisinden sadece ve sadece 167 kişinin mahkeme önüne çıkarıldığından şikâyet etti ve orada bulunan 15.000 kişinin de suçlu olduğunu iddia etti.

Mahkemeye çıkartılanların sayısı yeterli idi yetersiz idi bu hukukun alanına giren bir mevzuudur. Ama evvela şunun altını çizmek gerekir ki; Madımak Otelinin önü Eski Belediye Sokak ve Cumhuriyet Caddesinin oteli gören bölümüne üst üste beş kat insanı hınca hınc yerleştirseniz o mekân 15.000 kişiyi almaz alamaz. Sırf bu ifade bile bu konuda müdahil tarafın ne kadar yanlış bir bilgi kaynağına sahip olduğunun göstergesidir.

Olay tarihten kısa bir zaman önce Türkiye Gazetesindeki köşesinde Sayın Yavuz Bülent Bakiler’in bir yazısını okumuştum. O yazıda “Kalabalıkların aklı ve mantığı olmaz, isteyen bir kişi toplanmış bir kalabalığa her şeyi yaptırabilir ve bu yüzden ben kalabalıklardan çekinirim” mealinde bir şey anlatıyordu.

Olay günü hiçbir siyasi parti veya örgütün ad ve amblemini taşımayan bildiriler elden ele dolaşırken, Bolucan bölgesinde görülen PKK aynı gün güvenlik güçleri ile çatışmaya giriyor Sivas Merkezinde bulunan Özel Harekât Birlikleri ve Jandarma Birlikleri olay yerine kaydırılmak zorunda bırakılırken şehir güvenlik ve asayiş olarak zayıf bırakılıyordu. Burada altı çizilmesi gereken bir başka önemli nokta da PKK’nın o günlerdeki bölge sorumlusunun mezhepsel kimliği ve akrabalık bağlarıdır. Bu kişi bölgede Alişar kod adı ile eylemlerde bulunan o gün ki SHP Sivas Milletvekili’nin öz yeğeni Yücel Halis’tir.

İşte o gün orada ne olduğunu öğrenmek adına Abdi Ağa Konağının (Uzunyol Caddesi tarafında) önünden polisler tarafında sırt sıvazlanarak ve “yiğidim, aslanım, koçum” lafları eşliğinde AKM önündeki kalabalığa karıştırılan pek çok Sivaslının aklına ne geldi bilemem ama benim ilk aklıma gelen bu yazı idi. Zira gereğinden fazla kalabalık vardı ve bu kalabalıkta giderek artıyordu. Bilinçaltımda kalan “kalabalıkların aklı ve mantığı yoktur” ifadelerine içinde bulunduğum kalabalıktan yükselen “Haydi Alibaba mahallesine gidelim” narasına sürü psikolojisi ile gösterilen biat beni de sayın yazar gibi ürkütmüştü.

Anladım ki gerçekten de kalabalıkların aklı ve mantığı yoktu ve yönlendirilmeye ve de kullanılmaya açıktılar.

Orada o cürümü işleyenler kadar o kalabalıkta bulunanlar ve o trajediye karşı çıkmak gerekirken alkış tutanlar da suçlu idi muhakkak. Ancak burada en büyük suç, günler evvelinden şehirde yaşanan gerginliği ve gerilimi sezemeyen, bu gerginliğe ve gerilime rağmen bir gece evvel AKM’de ki açılışta “devrim şehitleri” için saygı duruşunda bulunan, Sivaslı’nın hassasiyetini hiçe sayarak yine bir gece önce gece yarısı AKM’nin önüne “Pir Sultan Abdal Heykelini” diktiren, olay günü provoke olmaya müsait o kadar kalabalığın toplanmasına müsaade eden ve toplandıktan sonra gerekli emir ve direktifleri vermeyerek o kalabalığı dağıtma basiret ve becerisini gösteremeyen bu şehre ancak kütüphane müdürü olabilecek bir kişiyi vali olarak tayin eden idarecilerdedir.

Sivas’ın yapısını dahi tahlil edemeyen Vali Ahmet Karabilgin kendisine 12 Haziran 1993’te emniyetin ilgili birimleri tarafından sunulan “Pir Sultan Abdal Şenliklerinin şehir merkezinde yapılması halinde olay çıkabileceği ihtimalinin yüksek olduğu” bilgisini içerir rapora bile itibar etmemiştir.

1991 Genel Seçimlerinden sonra kurulan DYP-SHP Koalisyon Hükümetinin SHP kontenjanından, SHP’nin Sivas’a vali olarak atadığı Ahmet Karabilgin için o gün ki Sivas kamuoyunda konuşulan laf  “Ahmet Karabilgin Sivas’a özel olarak veriliyormuş. Refah Partisi’nin Sivas’taki yükselişini durdurmak için SHP milletvekilleri Karabilgin’de ısrarlılarmış” şeklindeydi.

Kimdi bu SHP Milletvekilleri; Ziya Halis ve Azimet Köylüoğlu…

SHP’nin Alevi kökenli birer dönemde Bakanlık yapmış iki milletvekili.

Madımak Hadisesi’nin kimleri sindirmek için yapıldığı söyleniyor hala? Alevileri.

El insaf!…

İcra makamında oturan kişiyi getirenlerle, katliama(!) maruz kalan kişilerin göbek bağı yıllarca neden görülmedi veya gündeme getirilmiyor.

Zaman aşımı mevzuunda CHP’nin yaptığı feveranı da hayretle izliyorum. Olay olduğu vakit ve olaydan sonraki yaklaşık 2 yıl sizler iktidarın bir tarafında değil miydiniz?

Övünerek Adalet bakanlığına MHP’lilerin değil de, ilerde önlerini açmak üzere SHP’lilerin alındığı Sosyal demokrat bakanlarca zikredilmedi mi?

Olay zamanı SHP’li Seyfi Oktay Adalet Bakanlığı makamında bulunmuyor muydu?

Neden failleri bulup da yargı önüne çıkartmadınız?

Neden Madımak Hadisesinin akabinde vukuu bulan Başbağlar Olayının failleri yakalandığı halde serbest bırakıldılar da bugün hala ortada bu hain baskın nedeni ile cezaevinde yatan tek bir isim yoktur?

Burada müdahil tarafın haklı isyanı “Ölülerimizi yarıştırmayalım” sözünü haklı bulmakla birlikte adaletin tek taraflı tecellisini de görmek durumundayız.

Yani demem o ki bu gündem maddesinde en çok taksiratı olan kesim burada yazdığım veya yazamadığım pek çok nedenlerden dolayı bugün siyasi olarak sesini en çok yükselten ve en çok hırçın olan kesimdir.

Ahmet Karabilgin’in Sivas’a atanması belli bir planın uygulanmasına matuf idi. Zira Banaz Köyünde 1992 yılındaki kutlamalara katılarak bir ilki gerçekleştirmiş ancak bu durum Valinin Sivas’ta tarafsızlığını tartışmalı hale getirmişti. Ogün vali bir sonraki yıl şenliklerin şehir merkezinde yapılacağı sözünü vererek 2 Temmuz 1993 günü meydana gelecek olayların alt yapısını hazırlamıştı.

Birileri bu şenliklerin Sivas şehir merkezinde yapılmasını bir rövanş alma, bir hesaplaşma olarak görüyordu. Bu niyet ve düşünceyi en iyi 1 Temmuz 1993 Perşembe günü akşamı AKM’de yapılan açılış merasimindeki görevli sunucunun Vali Ahmet Karabilgin’i kürsüye davetinde görürüz; “Kötülerin kötülükleri kendi yanına kalır mı? Kalmaz! Kalmadığı şuradan belli, Bundan 400 yıl evvel Sivas Valisi Hızır Paşa, Pir Sultan’ı idam ettirdi. Ama bugün aynı makamda bulunan Sivas Valisi Sayın Ahmet Karabilgin, Pir Sultan için konuşacak. Tarihin tecellisine bakın!”

Konumuza tekrar dönecek olursak Valinin korktuğunu ve ürktüğünü o gün onunla yüz yüze gelen konuşan herkes ifade ediyorlar. Böyle korkak birinin Sivas gibi bir şehre vali olarak gönderilmesi bile bu olayın çok önceden bir yerlerde, birileri tarafından tezgâh edildiğinin göstergesidir.

Kaldı ki olayın bir döneminde zaten kalabalık dağılmış herkes işine gücüne bakar olmuştu. Bu anlatacağım iddia değil o gün bizzat yaşananlardan ibarettir. O tarihte Sivas’ta Cuma namazı saat 12.43’te başlar. Cuma vaazının uzaması, ilk sünnetin kılınması, hutbe okunması, farzın kılınması, son sünnetin kılınması vs. hesap edilirse camilerin dağılış saati takribi 13.30’u bulur. İşte burada yapılan ilk nümayiş AKM’nin önünde başlamıştı, oradan Valilik Binasının önüne gelen kalabalık Madımak Otelinin önüne indi ve oradan da Paşa Camiinin önündeki 4 yol ağzına gelindi ve yapılan telkinlerle herkes dağıldı. Bu anlattığım olay en fazla bir bilemedin 1,5 saat sürmüştür. Yani ilk nümayişin bitiş saati 15.00 gibi idi. 15.30 sıralarında Madımak otelinin yakınında bulunan bir bankaya işim dolayısı ile gittiğimde sadece 5–10 kişilik bir sivil vatandaş gurubunun Madımak Otelini izlediğini ve bir manga askerinde çapraz tutuş silahla Madımak Otelinin girişi olan Eski Belediye Sokağını kestiğini gördüm. Yani birileri istese idi ikinci nümayişin başlangıcı olan 17.30–18.00 saatlerine kadar oradaki insanları çok rahatlıkla tahliye edebilirlerdi. Durum ve şartlar buna çok müsaitti.

Şimdi evvela devletin o gün ki yetkilileri bu 2–2,5 saat içinde durum ve şartlar müsait iken neden oteldekilerin tahliye edilmediklerinin hesabını vermelidirler.

Sonrasında ise ilk nümayişin bitim yeri olan Paşa Camii önünde kalabalık dağılırken birilerinin koluna girerek “Aziz nesin otelde arkadaşlarınızı alın ve oraya gidin” diye ortalıkta dolaşan beli silahlı kişilerin kimler olduğu ortaya çıkarılmalıdır.

Daha sonra o gün ki hükümette Başbakan Yardımcısı olan Sayın Erdal İnönü’nün ifade ettiği iddia edilen  “gaz alma” ifadeleri netlik kazanmalı ve bu gazın neden Sivas’ta alındığını da bugün hayatta bulunan o gün ki hükümet yetkilileri açıklamalıdır.

Olayların bitişinde bile polis Sivaslı olmadıkları her hallerinden belli olan tek kişiyi dahi gözaltına alamamıştı. Buna rağmen kalabalığın dağıtılmasına müteakip sokaklarda polis tarafından insan avı başlatılmış ve koşarak evlerine gitmek isteyen insanlar fail sıfatı ile alakasız bir şekilde gözaltına alınmaya başlanmıştı.

Olaydan sonraki müteakip günlerde de Alibaba mahallesine konulduğu iddia edilen bir ihbar tahtası ve Aydınlık Gazetesinin neşriyatı dikkate alınarak tutuklamalar gerçekleştiriliyordu. Birileri nerede kurulduğu bizim tarafımızdan meçhul olan tahtaya bir isim yazıyor, ertesi günü bu isim Aydınlık Gazetesinde neşredildikten sonra tutuklama gerçekleşiyordu. Suçlu suçsuz bakılmaksızın kurulan bu sistemde pek çok Sivaslı haksızlığa uğramış ve aylarını yıllarını tutuklu olarak cezaevinde geçirmiş pek çoğu haksız yere yattığı cezaevinden beraatla çıkmış, pek çoğu da suçsuz olduğu halde suçsuzluğunu ispat edemediği için ceza alarak yıllarca cezaevinde kalmışlardır.

Bu olaydaki karanlık hala aydınlatılamamıştır. Zira otelde öldüğü iddia edilen 37 kişinin içinde silahla vurulduğu iddia edilenlerin sayısı hiçte azımsanmayacak ve olayı başka boyutlara taşıyabilecek bir iddia iken bunun hala bugüne kadar iddia olarak kalmasının sebebi verilmeyen otopsi izinleri değil midir?

Sivaslı olmadıkları belli olan ve AKM önünde fitili ateşleyen gurubun kamera görüntüleri olay gecesi akşamı TV’lerde bir süreliğine gösterildiği halde olaydan sonraki günlerde ve bugüne kadar bir daha o görüntülere rastlanılmamıştır.

Hatta bu kişiler Madımak Oteli önündeki otomobili ters çevirip benzin deposuna çakmağı çaktıkları görüntüleri dahi hatırlıyorum. Arif Sağ’ın olduğu iddia edilen beyaz renkli bir otomobil o kalabalık içerisindeki bir gurup tarafından ters çevrilmiş ve akaryakıt deposundan akan benzine çakmak çakılmış otomobilin yanışı seyredilirken ters esen bir rüzgâr alevleri camları kırılan otelin perdelerine yöneltmiş ve perdelerin alev alması ile otelin yanma hadisesi başlamıştı.

Ama gelin görün ki olay günü akşamı yayınlanan bu görüntüler bir daha meydana çıkarılmadı. Ne zaman konu ile alakalı bir görüntü verilse program yapılsa hep Madımak Oteli önündeki kalabalığın arka taraftan çekilen görüntüleri kullanıldı.

O gün bu insanlara “dumandan boğularak öldüğüne” dair rapor verip bu raporu imzalayan sağlık personeli büyük bir vebal altındadır ve bu vebalin hesabını bu dünyada hallettikleri hissi ile öteki dünyaya vardıklarında ne yapacaklarını hiç düşünüyorlar mı acaba?

Sivas ve Sivaslılar Pir Sultan Abdal Şenlikleri, Pir Sultan Abdal Heykeli ve Aziz Nesin kullanılarak küresel güçlerin senaryosunu yazdığı bir oyunun kurbanı edilmişlerdir. Türkiye ve dünya kamuoyunda yazılı ve görsel meydanında yanlış ve tavırlı yayınları ile Sivas diri diri insanların yakıldığı yer, Sivaslılarda diri diri insan yakanlar olarak yaftalandılar. Haksızlığa ve gadre uğradılar ancak yazımın başında da belirttiğim gibi karşı tarafın acısına hürmeten vermesi gereken cevapları ve tepkileri vermediler. Ama son yıllarda ortaya konulan bulgular gösteriyor ki, tertip noktasında konunun Sivas ve Sivaslılar ile uzaktan yakından ilgisi bulunmamaktadır. Sivaslılar sadece kalabalık psikolojisinin kurbanıdırlar.

Bugüne kadar Sivaslı çok ceza çekmiş, bedel ödemiştir. Artık devlet bu konuda asıl faillerin de cezalarını bulmalarını sağlamalıdır.

KAYNAK

* 1993 Örtülü Darbe / Hakkı ÖZNUR

* Madımak Olaylarının İçyüzü – Figüran Aziz Nesin / Fikret ÜNSAL

Alperen Ocakları Genel Başkanı Hasan Hüseyin Bozok, yeni genel Başkan Ahmet Kürşad Parlak’a (başkanlığı) devir teslim töreninde yaptığı açıklamada, İçinde bulunduğumuz asrın, “Sivil Toplum Örgütleri” nin cemiyet hayatında çok aktif hale geldiği bir dönem olduğuna dikkat çekti. Bozok törende yaptığı konuşmada, “Uygar ve ileri ülkelerde, toplumsal konuların şekillenmesinde sivil örgütlerin öneminin büyük olduğu gerçeği göz ardı edilemez.  STK’ların önemini kavrayan ve hayatın her kesitinde bu örgütlerin önemini bilerek hareket eden ülkeler müreffeh hale gelmişlerdir. Demokratik, hukuk ve insan haklarına sahip çıkan ülkeler olmuşlardır.” dedi

Vakfa dönüştürülen Alperen Ocakları Eğitim ve Kültür Vakfı’nın yeni genel başkanı Ahmet Kürşad Parlak ta, devir teslim töreninde yaptığı konuşmada,  “Nizam-ı Alem Ocakları olarak yola çıkan ve daha sonra Alperen Ocakları adını alan Ocağımız; necip Türk milletinin milli ve İslami değerlerine sahip çıkmaya devam edecektir. Ocağımızın mazisinden geleceğe taşıdığı bu vasıflarını her mahfilde seslendirmeye ve şekillendirmeye gayret edip, ‘bir elinde bilgisayar, diğer elinde ise Kur’an ile hareket etmeyi şiar edineceğiz.  Ocağımızın kuruluşundan bugüne kadar görev yapmış, değerli katkıları olmuş saygı değer ağbilerimi ve kardeşlerimi Vakıflaşan bu nadide yerimizde İstişarelerimize ve ülkemizin kara bahtlı maderini yenmeye çağırıyorum. Kurumsal olmanın gereği olan ilkeli ve bir müessese olmanın şartlarının nüfus etmesi için birlikte olmaya çağırıyorum. Allah yar ve yardımcımız olsun”diye konuştu.

Eski genel başkan Hasan Hüseyin Bozok’un,  Kur’an ve Bayrak vererek kutladığı ve hayırlı olsun temennilerinde bulunduğu Ahmet Kürşad Parlak sözlerini şu şekilde sürdürdü:

“Vakfa dönüştürülen Alperen Ocakları misyonundan ve vizyonundan bir şey kaybetmeden, üzerine birçok faaliyet koyarak daha kurumsal bir yapı ile yoluna devam edecektir. Kırmadan, dökmeden toplumun her kesimini istisnasız kucaklayarak; küskünlüğe ve dargınlığa mahal vermeksizin çalışmalarımıza kaldığımız yerden devam edeceğiz.

Kendi iç dünyasında yaşayan ve mensubu olduğu milletin değerleriyle barışık bir nesil yetiştirme gayesi güden; kurulduğu günden bu yana hedefi bu olan Ocağımızın, bundan sonraki serencamı da öyle olacaktır. Milli ve İslami hassasiyetleri olan, günümüzdeki girift meselelere yerli, milli bakışı olan hemen hemen herkesi Vakfımızda ağırlamaya, ilim ve irfan yuvası olacak, münevver ve şahsiyetli kadroların çıkacağı umudu ve birikimine çağırıyorum.

Ebedi lider, şehit Muhsin Yazıcıoğlu’nun çizdiği yoldan sapmadan, Allah ve Resul’ünü mutlak hakikat tanıyarak, ecdadın erdemli yolundan çıkmayacağız. O ulvi ve seciyeli insanların daha önce taşımış oldukları İ’la-yı Kelimetullah için Alem’e Nizam vermenin adı olan bayrağı daha üst noktalar getirmek boynumuzun borcudur. ”

Bu arada, Bahçeşehir Üniversitesi’nin davetlisi olarak İstanbul’da bulunan BBP Lideri Mustafa Destici yeni genel başkan Parlak’ı telefonla arayarak, “hayırlı olsun. Allah utandırmasın” dedi.

Ankara 1982 doğumlu Ahmet Kürşad Parlak,  ilk, orta ve lise tahsilini Ankara’da yaptı. Lise yıllarında Alperen Ocakları Genel Merkezi’nde faaliyetlere katılan Parlak, Konya Selçuk Üniversitesi Kamu Yönetimi (2005) mezunudur. Yüksek Lisansını aynı üniversitede “Siyaset ve Sosyal Bilimler” konusunda yaptı. Hali hazırda Konya Selçuk Üniversitesi’nde “Yönetim ve Organizasyon” adlı mastırını yapmaktadır.Ankara’da ikamet etmektedir.